1. Wysokość zacisku – podstawowa kontrola
Najprostszy i najczęstszy pomiar. Mierzy się wysokość zacisku na żyle (i osobno na izolacji) mikrometrem z końcówkami do pomiaru zacisków lub stołowym wysokościomierzem. Wartość nominalną i tolerancję podaje producent końcówki dla danego przekroju przewodu. Pomiar wykonuje się:
- przy każdym ustawieniu aplikatora (pierwsza sztuka),
- po zmianie szpuli końcówek lub partii przewodu,
- okresowo w trakcie produkcji, zgodnie z planem kontroli.
2. Test siły zrywania (pull test)
Przewód z zaciśniętą końcówką rozciąga się w testerze ze stałą prędkością i mierzy siłę, przy której połączenie puszcza. Minimalne wartości dla poszczególnych przekrojów podają normy (m.in. IEC 60352-2) i wymagania klientów. Test jest niszczący, dlatego wykonuje się go na próbkach – zwykle przy ustawieniu i okresowo. Testery z wydrukiem lub raportem ułatwiają dokumentowanie wyników.
3. Mikrografia przekroju zacisku
Zacisk przecina się, szlifuje i ogląda pod mikroskopem. Przekrój pokazuje to, czego nie widać z zewnątrz: wypełnienie zacisku, symetrię, położenie zadziorów, pęknięcia i puste przestrzenie między drutami. Mikrografię wykonuje się przy walidacji nowego aplikatora lub końcówki, przy audytach klienta i przy reklamacjach.
4. Monitoring siły zacisku (CFM)
Czujnik w prasie mierzy przebieg siły przy każdym zacisku i porównuje go z wzorcem. System wychwytuje m.in. brak drutu w zacisku, izolację w strefie zacisku na żyle czy brak końcówki. To kontrola każdej sztuki w czasie produkcji – uzupełnia pomiary na próbkach, ale ich nie zastępuje.
5. Kalibracja i powtarzalność
Wyniki są wiarygodne tylko wtedy, gdy sprzęt pomiarowy jest sprawny: mikrometry i testery powinny mieć świadectwa wzorcowania, a siłę pras warto okresowo sprawdzać miernikiem do kalibracji. Przy wymaganiach motoryzacyjnych ocenia się też zdolność procesu (np. CMK / Cpk) dla wysokości zacisku.